“Deze tekst begint in de schemering. Bij één van de langste gevels van Amsterdam, die op het eerste gezicht weinig van zichzelf blootgeeft. De Witte de Withstraat voelt oneindig, vooral door het constant repeterende bakstenen ontwerp van Arend Jan Westerman, in de stijl van de Amsterdamse School. Als de duisternis invalt en details van het leven overdag op de achtergrond raken, vormt de straat een doorgaande lijn, waar zowel fietsers als automobilisten geneigd zijn er snel doorheen te rijden. Eenmaal donker wordt er ook een heel ander ritme zichtbaar. Een zachter ritme, dat even stil doet staan. Vanuit de erkers van de appartementen, waarachter zich vroeger de trappenhuizen bevonden, beweegt een licht. Van boven naar beneden en weer terug; niet één keer, maar vanuit 23 erkers. Steeds net iets anders toont zich een verspringend patroon, uitgestrekt over de hele façade. Zo verandert de anonieme gevel in een omgeving waar de binnenwereld naar buiten reikt en voelbaar wordt dat zich in al deze huizen verschillende levens afspelen.
Gabriel Lester realiseerde dit kunstwerk, Elevating Witte de With, in 2007. Het licht ademt nog altijd. Het eist niet alle aandacht op, maar transformeert de omgeving op subtiele wijze. Wie het eenmaal gezien heeft, wordt keer op keer begroet.
Elevating Witte de With laat zien wat kunst in de openbare ruimte ook kan zijn.”
SNEAKPEEK uit @radna’s hoofdstuk in U bent hier over ongebruikelijke vormen en materialen.
